cafekaala | ژئوپلتیک جهان پس از همه گیری کووید19 | کافه کالا

cafekaala | ژئوپلتیک جهان پس از همه گیری کووید19


cafekaala | ژئوپلتیک جهان پس از همه گیری کووید19

به نقل از فارس نیوز


رای دادن علیه چین در نهادهای بین المللی به شدت پر هزینه شده و کمک ها یا سرمایه گذاری های چین در کشورهای رای دهنده و نیز دسترسی آنها به بزرگ ترین بازار جهان را به مخاطره می اندازد. با توجه به اینکه این همه گیری به نسبت چین اقتصادهای غربی را بیشتر تضعیف کرده، دولت چین و شرکت های بزرگ چینی این توانایی را دارند که نهادهای بین المللی را از نو شکل دهی کنند و استانداردهایی را برای مرتبط کردن آنها با هم وضع کنند.

گروه غرب از نگاه غرب خبرگزاری فارس: تا زمانی که آینده حادث نشود، نمی توان از هیچ آینده ای سخن گفت و هر تلاشی برای تصور ژئوپلتیک پس از همه گیری کووید19 باید شامل طیفی از آینده های احتمالی باشد. من پنج آینده احتمالی قابل تحقق را برای سال 2030  امکان پذیر می بینم، گرچه روشن است که آینده های دیگری را نیز می توان تصور کرد.
پایان نظم لیبرال جهانی سازی شده. نظم جهانی که از سوی ایالات متحده پس از جنگ جهانی دوم تثبیت شده، چهارچوبی از نهادها را به وجود آورده که به آزادسازی قابل توجه تجارت و فاینانس بین المللی منجر شده است. حتی پیش از همه گیری کووید19 نیز این نظم در نتیجه ظهور چین و رشد پوپولیسم در دمکراسی های غربی به چالش کشیده شده بود. چین از این نظم منتفع شده، اما همزمان با رشد وزن راهبردی اش، به شکل روزافزونی بر تدوین استانداردها و قواعد تازه تاکید می کند. ایالات متحده در برابر این وضع مقاومت می کند، نهادها تحلیل می روند و خواستار افزایش حق حاکمیت بیشتر برای خود می شوند. ایالات متحده از سازمان تجارت جهانی و توافق آب و هوایی پاریس خارج می شود. کووید19 با تضعیف «مدیر سیستم» بودن آمریکا  در احتمال وقوع این سناریو نقش ایفا می کند.
یک چالش تمامیت گرایانه شبیه دهه 1930. بیکاری گسترده، رشد نابرابری و گسیختگی اجتماعی در نتیجه تغییرات اقتصادی مرتبط با همه گیری، شرایط مساعدی را برای سیاست های تمامیت گرایانه به وجود می آورد. هیچ کمبودی در کارآفرینان سیاسی علاقه مند به استفاده از پوپولیسم ناسیونالیستی برای کسب قدرت وجود ندارد. بومی گرایی و سیاست های اقتصادی با حمایت دولت افزایش پیدا می کنند. تعرفه ها و سهمیه ها بر کالاها و افراد افزایش می یابد و مهاجران و آوارگان سپر می شوند. دولت های تمامیت گرا به دنبال  تسلط بر سپهرهای منافع منطقه ای هستند و انواع مختلفی از مداخلات، خطر کشمکش های خشونت آمیز را افزایش می دهند. برخی از این گرایش ها پیش از سال 2020 قابل رویت بودند، اما دورنماهای ضعیف رونق اقتصادی که به دلیل ناکامی در غلبه بر همه گیری کووید19 به وجود آمده، احتمال این سناریو را افزایش می دهند.
یک نظم جهانی تحت سیطره چین. با مدیریت مناسب این همه گیری از سوی چین، فاصله اقتصادی بین این کشور و سایر کشورهای بزرگ به شدت تغییر می کند. اقتصاد چین  از اقتصاد در حال تنزل آمریکا تا میانه سال 2020 پیشی می گیرد و چین رهبری خود را بر رقبای بالقوه فعلی مثل هند و برزیل بسط می دهد. چین در نزدیکی دیپلماتیک و بیشتر خود با روسیه، هر چه می گذرد بیشتر به یک شریک بزرگ تبدیل می شود. تعجبی ندارد که چین با اتکا به قدرت فزاینده خود، احترام و اطاعت بیشتری را مطالبه کند. ابتکار یک کمربند یک راه این کشور نفوذ چین را نه تنها بر همسایگان این کشور، بلکه بر شرکایی به دوری اروپا و آمریکای لاتین را گسترش می دهد. رای دادن علیه چین در نهادهای بین المللی به شدت پر هزینه شده و کمک ها یا سرمایه گذاری های چین در کشورهای رای دهنده و نیز دسترسی آنها به بزرگ ترین بازار جهان را به مخاطره می اندازد. با توجه به اینکه این همه گیری به نسبت چین اقتصادهای غربی را بیشتر تضعیف کرده، دولت چین و شرکت های بزرگ چینی این توانایی را دارند که نهادهای بین المللی را از نو شکل دهی کنند و استانداردهایی را برای مرتبط کردن آنها با هم وضع کنند.

یک دستور کار سبز بین المللی. تمام آینده های احتمالی منفی نیستند. افکار عمومی در بسیاری از دمکراسی ها اندک اندک برای گفتگوها پیرامون تغییرات اقلیمی و زیست محیطی اولویت بیشتر قائل می شوند. برخی دولت ها و شرکت ها در حال سازماندهی مجدد برای مقابله با چنین مسائلی هستند. حتی پیش از کووید19 می شد یک دستور کار بین المللی را برای سال 2030 پیش بینی کرد که کشورهای متمرکز بر موضوعات سبز آن را تعریف کرده اند. این همه گیری با نشان دادن ارتباط هایی که بین انسان و سلامت سیاره زمین وجود دارد، در پیش گرفتن این دستور کار را تسریع می کند.
برای مثال جامعه ایالات متحده اندک اندک متوجه می شود که هزینه کردن 700 میلیارد دلار در امور دفاعی، مانع از این نشده که تعداد قربانیان آمریکایی کووید19 از مجموع آمریکاییانی که در جنگ های بعد از سال 1945 کشته شده اند بیشتر شود. در جوی که سیاست داخلی تغییر کرده باشد، رئیس جمهور آمریکا  یک «طرح مارشال کووید» را برای فراهم آوردن امکان دسترسی شایسته کشورهای فقیر به واکسن ها و تقویت ظرفیت سیستم های مراقبت درمانی آنها معرفی می کند. طرح مارشال سال 1948 در جهت منافع آمریکا و همزمان در راستای منافع دیگران بود و تاثیر عمیقی بر شکل دهی ژئوپلتیک دهه بعد از آن داشت. این گونه رهبری قدرت نرم را تقویت می کند. تا سال 2030 یک دستور کار سبز به اتخاذ سیاست های داخلی مناسب، با تاثیر ژئوپلتیکی مشابه و به همان اندازه مهم تبدیل می شود.
ادامه وضعیت پیشین. در سال 2030 کووید19 همانطور به نظر خواهد رسید که آنفلونزای بزرگ سال های 20-1918  در سال 1930 به نظر می رسید، با اثرات ژئوپلتیک  دراز مدت محدود مشابه. شرایط پیشین وجود دارد. اما در کنار قدرت روزافزون چین، پوپولیسم داخلی و قطب بندی در غرب، و رژیم های تمامیت خواه بیشتر، جهانی سازی اقتصادی تا اندازه ای وجود دارد و نوعی آگاهی روزافزون را نسبت به اهمیت جهانی سازی زیست محیطی شاهدیم که  بر به رسمیت شناختن تدریجی این واقعیت متکی است که هیچ کشوری با اقدامات فردی خود به تنهایی نمی تواند این قبیل مشکلات را حل کند. آمریکا و چین ترتیبی می دهند تا در زمینه همه گیری ها و تغییرات آب و هوایی با یکدیگر همکاری کنند، حتی اگر در سایر مسائل نظیر ممنوعیت های  کشتیرانی در دریای جنوب یا شرق چین با هم رقابت داشته باشند. دوستی محدود است، اما رقابت مدیریت شده است. برخی نهادها تحلیل می روند و برخی دیگر اصلاحات اساسی را تجربه می کنند و همچنان برخی دیگر تشکیل می شوند. ایالات متحده بزرگ ترین قدرت باقی می ماند، اما بدون آن اندازه نفوذی که در گذشته داشته است.
احتمال اینکه یکی از چهار سناریوی اول آینده سال 2030 باشد، حدود یک از ده است. به عبارت دیگر این احتمال که تاثیر همه گیری کووید19 فعلی ژئوپلتیک جهان را تا سال 2030 به شکل بنیادین شکل دهی مجدد کند نیم درصد است. چندین عامل می تواند این احتمالات را تغییر دهد. برای مثال ساخت سریع واکسن های موثر، قابل اتکا و ارزان قیمت که به گستردگی و در سطح بین المللی توزیع شده باشند، احتمال  تداوم وضع موجود را تقویت می کند و احتمالا به محدود کردن تمامیت گرایی یا سناریوهای چینی می انجامد.
اما اگر انتخاب دوباره دونالد ترامپ ائتلاف های آمریکا و نهادهای بین المللی را تضعیف کند یا به دمکراسی در داخل لطمه بزند، احتمال تحقق سناریوی تداوم وضع موجود یا سناریوی سبز کاهش پیدا می کند. از سوی دیگر اگر اتحادیه اروپا که در ابتدا از همه گیری تضعیف شده در تقسیم هزینه های واکنش در قبال این همه گیری بین کشورهای عضو موفق شود، می تواند به یک بازیگر بین المللی مهم تبدیل شود که قادر به افزایش دادن احتمال سناریوی سبز خواهد بود.
بروز عوامل تاثیرگذاری دیگر هم ممکن است و کووید19 می تواند تغییرات داخلی مهمی را در ارتباط با نابرابری ها در مراقبت های درمانی و تحصیلات و نیز ایجاد ترتیبات نهادی بهتر به منظور آماده سازی در برابر همه گیری  بعدی به وجود آورد. برآورد اثر دراز مدت همه گیری فعلی، نمی تواند پیش بینی دقیقی از آینده به دست دهد، اما تمرینی است از سبک سنگین کردن احتمالات و تنظیم سیاست های فعلی.
نویسنده: جوزف نای. جونیور (Joseph S. Nye, Jr) استاد دانشگاه هاروارد و نویسنده کتاب «آیا قرن آمریکا سپری شده است؟»
منبع: https://b2n.ir/423807

انتهای پیام.


cafekaala | ژئوپلتیک جهان پس از همه گیری کووید19

ممکن است شما دوست داشته باشید